یکشنبه ٢٢ امرداد ۱۳۸٥

 گزارش برنامه منطقه اورامانات

بعد از اينكه سيزده‌ برنامه را به‌تنهايي سرپرستي كردم اين‌بار اين مسئوليت را سيما با علاقه فراوان برعهده گرفت. منطقه و مسير را هم خودش انتخاب كرد و جهت اجرای موفق برنامه اطلاعات زيادي جمع‌آوري نمود. همچنين همه برنامه‌ريزي‌ها، هماهنگي‌ها و تداركات را به تنهايي به دوش گرفت و نهايتاً به خوبي از سرپرستي برنامه در حين اجرا برآمد. سيما از جمله نفرات تيم ما بوده كه قبل از وارد شدن به تيم هيچ تجربه شب‌ماني در طبيعت نداشته و تنها شيفته گشت وسير در طبيعت بوده و هميشه عشق و آرزوي مسافرت در عمق طبيعت را در سر خود مي‌پروراند. كه بعد از آشنايي با تيم توانست تا اندازه‌‌‌اي به آرزوي خود رنگ و بوي واقعيت بخشد. همچنين با علاقه و اشتياق فراواني كه داشت به سرعت تجربه مورد نياز براي انجام چنين سفرهايي را كسب نمود و الان به جرأت مي‌توام بگويم كه مي‌تواند با اطلاعات مختصر و تنها با يك نقشه و قطب‌نما پا به سرزمين‌هاي ناشناخته گذاشته و راهنمايي و سرپرستي هر برنامه‌هاي را برعهده گرفته و سربلند از آن بيرون بيايد. گزارش سفري هم كه در ادامه مي‌آيد توسط خود ايشان تهيه شده است. همينطور بايد بگويم كه زحمت قالب جديد وبلاگ و زيباسازي و دسته‌بندي اطلاعات وبلاگ را نيز ايشان به تنهايي به دوش گرفتند كه همين‌جا بابت تمام دقايق و لحظات ارزشمندي كه صرف اين‌كار نموده است تشكر نموده و برايشان آرزوي موفقيت مي‌كنم. راستي در مورد عكس هم من شرمندم چون دوربين ديجيتال نداريم و تا بخوايم عكس‌ها رو ظاهر كنيم و بعد اسكن و بعد آپلود طول مي‌كشه و با اين گرفتاري‌هايي كه داريم يه كم سخته، ولي چشم اونو هم يه كاريش مي‌كنيم.

کردستان زيبا بود و  بي نظير. انگاري در دل تاريخ قدم مي‌زدي. اصيل ترين مردم دنيا را مي‌ديدي، زباني را مي‌شنيدي با چند هزار سال قدمت، مردمي با زيباترين و اصيل ترين لباس‌ها، همه از کودک و جوان و پير پوشيده در لباس هاي محلي رنگارنگ، غرق لطف و محبت شديم، در مهمان نوازي غوطه‌ور شديم، لذت برديم و سيراب نشديم. کردستان زيبا، برخواهيم گشت...

روز دوشنبه ۱۶ مرداد ماه در گرمترين روزهاي سال، راهي پاوه شديم. من بودم و رضا و زينب. با بابک هم پاوه قرار داشتيم. موقعي که براي خريد بليط رفته بودم، گفته بودن که اتوبوس ساعت ۴:۳۰ عصرحركت ميكنه و ۶ صبح به پاوه ميرسه که ساعت مناسبي به نظر مي رسيد اما زمان حرکت متوجه شديم که بين ساعت ۳ و ۴ صبح خواهيم رسيد! در راه با خانم جواني همسفر بوديم که بسيار شاد و شوخ به نظر ميرسيد، کمي که باهاش صحبت کردم متوجه شدم که همسرش بيماري ام اس داره. دو پسر هموفيلي داره و خودش هم آمبولي مغز کرده. ماهي دو بار اين مسير رو رفت و آمد ميکنه براي خريد دارو يا شرکت در جلسات انجمن يا بيمارستان و ... هيچ دل خوشي از زندگي نداشت اما لبخند مداومي گوشه‌ي لبش جا داشت که چهره اش را ده برابر جذابتر و مهربانتر کرده بود. خلاصه تمام مدت راه کمي دپرس شده بودم. بالاخره ۱۰ ساعت بعد از حرکت اتوبوس و قبل از شهر پاوه، دم ورودي غار قوري قلعه پياده شديم. ساعت ۳:۳۰ صبح بود و ما هم خسته ي راه. مانده بوديم نصفه شبي چيکار کنيم. گفتيم بريم گوشه اي پيدا کنيم و تا روشن شدن هوا چرتي بزنيم. کورمال کورمال گشتيم و گشتيم. چيز بامزه اينکه هر جاي صافي که پيدا ميکرديم لزوما زير يه درخت گردو بود که نمي شد زيرش خوابيد. اونور يه چيز کوه مانندي ديده ميشد که شيب زيادي داشت و در بالا به ديواره‌ صخره‌اي منتهي مي شد. فکر کرديم اگه اين شيب رو بالا بکشيم حتما کنار ديواره جاي صاف پيدا مي کنيم. خلاصه تو اون تاريکي شيب رو بالا کشيديم. اما دريغ از جاي صاف... يه تيکه جاي کم- شيب پيدا کرديم و دراز کشيديم. سعي ميکرديم کشف کنيم تو چه جور محيطي هستيم، چيز خاصي که معلوم نبود اما حس مي کردم بايد خيلي جاي قشنگي باشيم. ساعت ۶:۳۰ صبح بود که بابک هم رسيد و ما رو پيدا کرد. صبحانه رو خورديم و به سمت ورودي غار راهي شديم. غار ساعت ۸:۳۰ باز مي شد، بنابراين بايد يه ربعي رو صبر مي کرديم. بالاخره وارد غار شديم. تا انتهاي غار رفتيم که به در بسته برخورديم. گفتيم اجازه بگيريم و بگيم ما غارنورد هستيم تا بتونيم وارد فاز دوم غار بشيم. اما گفتند چون آب روستاي قوري قلعه از آب همين غار تأمين ميشه يك سالي هست که ديگه به کسي اجازه‌ پيشروي نمي‌دهند. ساعت ۹:۳۰ بود كه غار رو ترک کرديم و با يه پيکان به سمت شهر پاوه راه افتاديم. سر راه سعي کرديم از راننده اطلاعات بگيريم. مي‌گفت يه غار ديگه هست در همون نزديکي به اسم غار باينگان که دست ساز هست و يک نفر اون غار رو کنده و خودش هم داخل غار ساکنه!  ميگفت منطقه‌اي که ما قصد عبور داريم کلا سني هستند و گفت مشکلي نيست اما به اعتقاداتشون احترام بذارين. زبان منطقه هم هورامي هست که با لهجه‌ي ته حلقي شديدي شبيه زبان عربي، صحبت ميشه.  بالاخره ما رو دم بازار مرزي پاوه پياده کرد. پاوه شهر کوچيکي بود و خونه ها روي هم سوار بودن. در واقع کل روستاها و شهرهايي که ما در طي مسير رد کرديم به همين شيوه ساخته شده بودند كه به دليل بافت کوهستاني منطقه بود. بازار مرزي بسيار کوچيک بود که ديدنش طولي نکشيد. چيز خاصي هم براي خريد وجود نداشت و اكثرش لوازم بهداشتي و آرايشي بود. از اونجا يه ماشين گرفتيم براي نوسود. ساعت ۱۰:۳۰ بود که به سمت نوسود، روستايي مرزي در ده کيلومتري پاوه، راه افتاديم. مسير بي نهايت زيبا بود ولي سخت. جاده‌ي پيچ در پيچ و تونل‌ها رو در دل کوه‌هاي سنگي طي مي‌کرديم و لذت مي‌برديم. بعد از مقداري خريد در نوسود كوله‌هامون رو انداختيم پشتمون و تو شيب تند جاده‌اي كه به سمت نودشه مي‌رفت حركت كرديم. چند قدمي نرفته بوديم كه ديديم به وانتي داره از اونجا رد ميشه، خلاصه ما هم كه ديگه عشق سفر با وانت رو پيدا كرديم دستي تكون داديم و راننده هم با كمال ميل حاضر شد تا پاسگاه مرزي كه وسط راه نودشه هست ما رو با خودش ببره. ساعت حدود ۲ بود که دم پاسگاه مرزي پياده شديم. يه دره دم پاسگاه بود که تصميم گرفتيم اون رو پايين بکشيم و در کنار درختان ناهار رو صرف کنيم. همين که چند متري از دره پايين رفتيم يکي از ماموران دنبالمون راه افتاد که کجا دارين ميرين. منطقه آلوده ست و احتمال انفجار مين وجود داره. خلاصه اينطور شد که از خير ميان بر زدن گذشتيم و دوباره افتاديم تو جاده آسفالته. دوباره چند قدمي نرفته بوديم كه ديديم دوباره يه وانتي داره از اونجا رد ميشه، دست تكان دادن همان و تلپ ‌شدن دوباره در وانت همان، مثل اينكه خدا و همه وانتي‌ها ما رو دوست دارن. با وانت تا نزديكي نودشه رفتيم و چند كيلومتر نرسيده به نودشه کنار يه چشمه آب براي صرف ناهار پياده شديم و از راننده خداحافظي كرديم. تصميم گرفتيم تا خنک شدن هوا اونجا بمونيم و استراحت کنيم. در حال درست کردن ناهار بوديم که يه آقايي به اسم مختار كه معلم بود با دختر کوچيکش اومدن و برامون خيار و گوجه از باغشون آورد. در ادامه مي بينيد که ما در طي سفر، غرق در مهرباني و مهمان نوازي کردها شديم. آقا مختار برامون کروکي راه رو کشيد و بهمون گفت اگه رودخونه رو ادامه بدين مسيري طولاني تر اما جذاب تر و قشنگ تري رو خواهيم داشت. ساعت ۶ بود که هوا ديگه خنک شده بود و ما هم استراحتمون رو کرده بوديم، به راه افتاديم و به همراه آقا مختار با يه وانت ديگه! به نودشه رفتيم. نودشه نهايت زيبايي بود. اولين جايي بود که فرصت بيشتري داشتيم دور و برمون رو ديد بزنيم. خونه ها، مردمش با لباسهاي محلي قشنگشون، طبيعتش،... همه و همه ما رو غرق لذت کرده بود. به همراه آقا مختار تپه بالاي روستاي نودشه‌رو كه پاکوب خوبي هم داشت بالا کشيديم. مسير خيلي خيلي قشنگ بود و من که غرق لذت بودم و کیف می کردم. بقيه هم چيزي نمی گفتن اما فکر کنم به همين اندازه لذت مي بردن. خلاصه تا جايي بالا رفتيم که ادامه مسير از اونجا ديد داشت. آقا مختار در طي مسير برامون آواز کردي هم خوندن.خلاصه بهمون نشون داد که از کجا بريم تا به چشمه برسيم و خودش برگشت که تا شب نشده به خونه برسه. اين همه مهرباني و لطف و همينطور وقتي که برامون گذاشته بود ما رو کلي شرمنده کرده بود. چند دقيقه اي نشستيم و از مناظر لذت برديم، بعد به راه افتاديم. کمي جلوتر بعضي قسمت‌ها سنگ چين داشت که به نظر ميومد باغ مردم باشه. ما از کوه رو تراورس مي‌كرديم و رضا هم پايين تر از ما حرکت مي‌کرد تا به چوپوني كه وسط دره با چهار تا گوسفند در حال حركت بود برسه و اطلاعات بيشتري در مورد چشمه‌هاي اطراف و منطقه بگيره. هوا هم ديگه داشت تاريک مي شد. بالاخره به چوپون رسيد و بعدش هم ما رو صدا کرد و ما هم پايين رفتيم و همگي با هم به کنار چشمه رفتيم. اونجا تو باغ جاي خيلي صاف و راحتي پيدا کرديم و چون هوا گرم بود ديديم نيازي به چادر زدن نيست. همونجا دراز کشيديم و بيهوش شديم. زينب هم در اين بين زحمت درست کردن سوپ رو کشيد و بعد ما رو صدا کرد تا همه با هم بخوريم. زير درخت‌ها، وسط کوه  همراه با صداي ملايم آب، شب آرومي رو گذرونديم. چهارشنبه صبح يه ذره دير جنبيديم به خاطر همين به گرما خورديم. تصميم گرفتيم راه بيفتيم تا گرما بيشتر نشده و صبحانه رو کنار چشمه‌ي بعدي بخوريم. پاکوب رو ادامه داديم تا چشمه ي بعد. من يکي که ضعف کرده بودم از گشنگي. خلاصه ديدیم مسير هم يه ذره سخته. واسه همين براي صبحانه دوباره سوپ درست کرديم که هم رفع تشنگي باشه و هم مقوي. بعد از خوردن صبحانه دوباره راه افتاديم. براي اينكه به قول خودمون ميان‌بر زده باشيم پاکوب رو ول كرديم و تصمصم گرفتيم يه شيب سنگلاخ رو بالا بكشيم. اما بعدش يه كم به زحمت افتاديم. شيب تند بود و هر چي بالا مي رفتيم به بالاي كوه نمي‌رسيديم و هي ارتفاع بالاتري جلومون سبز مي‌شد. اما اين رو هم بگم که همين هم بسيار لذت بخش بود، چون کوه خيلي قشنگي رو داشتيم رد مي کرديم. بعضي جاها هم مجبور مي‌شديم دست به سنگ شيم. بالاخره هر طوري كه بود به يه نوک(!)‌ رسيديم که ديگه از اونجا به بعد سرازيري داشتيم و مي‌تونستيم از اون بالا چند تا روستا رو ببينيم. مسير پايين رفتن هم کلا سنگلاخي بود و به نظر ساده و کوتاه ميومد. اما نمي‌دونيد چه مصيبتي کشيديم تا به تهش برسيم. خود من چون جدا شده بودم و تنها داشيم ميرفيم سه بار مجبور شدم مسير اومده رو برگردم چون به بن بست دره خوردم. تو عمرم همچين سنگ‌هاي تيزي نديده ‌بودم و مسير پر بود از سنگهاي تيز و به قول رضا کفش‌هامون رو داغون ميکرد و از طرف ديگه احساس مي‌کردم زانوها و مچ پام خيلي نبايد وضع خوشايندي داشته باشن و اگه مسير کمي طولاني تر بود بايد بعد از برنامه همگي با هم ميرفتيم فيزيوتراپي. خلاصه اون مسير سنگلاخي راحت و کوتاه (!)‌ رو با مصيبت گذرونديم و پايين چند دقيقه اي توي يکي از اين حصارهايي که محل نگه داري علوفه بود نشستيم. جلومون يه روستا ديده مي شد که مي خواستيم به اونجا بريم تا به آب برسيم و ناهار رو که ديگه خيلي دير شده بود، بخوريم. اولين آدمهايي که ديديم يه مادر با دخترش بودن که داشتن علوفه مي‌کندن از زمين. شکرخدا هيچ کدوم فارسي بلد نبودن و هر چي مي پرسيديم جواب درست حسابي بهمون نمي دادن. آخرش هم يه چيزايي در مورد کوله هامون و پايين گذاشتن و اين چيزا گفتن که ما خيلي سعي کرديم بفهميم منظورشون چيه اما نشد که نشد! آخرش هم ديگه به نشونه‌ي فهميدن سر تکون داديم! و خداحافظي کرديم. بعد شروع کرديم به حدس زدن که منظورشون چي بوده اما خوب باز هم نتيجه اي نگرفتيم! کنار چشمه رسيديم. آب خيلي خنکي داشت که کلي بهمون حال داد. يه ذره جلوتر به همون روستاي ييلاق كلجي رسيديم که فهميديم محل اقامت دايم اهالي نيست. بلکه حالت ييلاق مانند داره و مردم روستاي کلجي فقط سه ماه تابستون رو اونجا مي‌گذرونن. کنار چشمه‌ي وسط روستا رفتيم که اونجا کلي دختر با لباسهاي محلي يکي از يکي قشنگ‌تر نشسته بودن و يا ظرف و لباس ميشستن و يا دبه‌هاي خودشون رو پر مي‌کردن. يه آقايي نزديکمون اومد و برامون اجازه گرفت تا توي باغ يکي از اهالي اونجا بشينيم و چادر بزنيم. شام و ناهار رو يکي کرديم و خورديم. صاحب باغ همون حين اومد و برامون کلي سيب ريخت رو زمين و ما هم کلي تشکر کرديم و بهمون پيشنهاد داد که اگه بخوايم مي‌تونيم تو يکي از اتاقک‌هاي داخل باغش شب رو سپري كنيم که ما هم از خدا خواسته قبول کرديم. يه ذره ديگه که نشستيم يه خانومي به اسم اديبه برامون دوغ و نون محلي آورد که کلي مزه داد. بهمون دو تا دبه خالي هم داد که آب داشته باشيم. يه ذره ديگه که نشستيم باز يکي ديگه اومد اصرار که شب بريم منزلشون. يکي ديگه هم برامون خيار آورد،...  خلاصه هي مردمش دونه دونه ميومدن و اظهار لطف مي کردن. رضا هم رفت که کمي خريد کنه براي صبحانه. کلي طول کشيد و وقتي برگشت فهميديم تنها تنها نشسته پيش صاحب مغازه به صرف چايي که کلي باعث حسوديمون شد P: ديگه هوا تاريک شد و ما هم رفتيم توي اون اتاقکي که بهمون وعده وعيد داده بودن. جاي خوب و راحتي بود. دختر همون خانواده‌اي که اتاق در اختيارمون گذاشته بودن برامون دبه‌ي آب گرم آورد تا بتونيم دوش بگيريم که کلي بهمون حال داد. صبح پا شديم و وسايل رو جمع کرديم و دبه‌هاي اديبه خانم رو هم پس داديم و اون جاي قشنگ رو ترک کرديم و از مسير جاده به راه افتاديم. حدود يك ساعتي كه توي جاده خاكي حركت كرديم رسيديم به يه سري درخت و باغ و چند تا خونه و تصميم گرفتيم صبحانه رو بريم اونجا. نزديکش که رسيديم ديديم عده ي زيادي از اهالي دور هم جمع شدن. داشتيم دونه دونه حدس مي زديم که دليل اين گردهمايي چيه که بالاخره يکي بهمون گفت که زني فوت شده و الان خاکش کردن و مراسم عزاداريه اونه. خلاصه با اجازه‌ي اونا زير يکي از درختهاي باغ يکي از اهالي نشستيم و داشتيم فکر مي‌کرديم که چه صبحانه‌ي بي مزه‌اي رو مجبوريم بخوريم (چاي و بيسکويت) که بهترين اتفاق ممکن رخ داد. اولين طبق از راه رسيد. برامون ماست محلي با نون مخصوص اورامانات آوردن. نون خيلي نازکي که فوق العاده خوشمزه بود ماست و نون رو كه خورديم يكي ديگه برامون كره محلي تازه آورد.. اون رو که خورديم طبق بعدي از راه رسيد. دوغ محلي! داشتيم کيف مي کرديم که سيني پر از انگور  هم رسيد. خلاصه ديگه خيلي خوش خوشانمون شده بود. داشتيم از شدت شرمندگي خيس عرق مي‌شديم. يه چيز جالب هم بگم و اونم اينکه ما قبلاً وارد هر روستايي که مي‌شديم معمولاً اول کلي ازمون اطلاعات مي‌گرفتند که کي هستيم و از کجا اومديم و به کجا ميريم و چه نسبتي با هم داريم و خلاصه تا تخليه اطلاعاتيمون نکردن آروم نمي‌گرفتن. اما خوبه که بدونين در کل اين سفر هيچ کسي چنين کنجکاوي‌هايي نکرد و كم‌تر سئوال‌هاي از اين جنس پرسيده مي‌شد؛ ميگن «بهشت آنجاست که آزاري نباشد - کسي را با کسي کاري نباشد» . کردستان خود خود بهشت بود. اونها فقط ما رو مورد لطف قرار مي‌دادن و بعد ترکمون مي‌کردن. ما هم که عادت کرده بوديم سين جيم بشيم، کلي کيف کرديم طي اين سفر. کلاً کردها مردمي هستن که سرشون به کار خودشون گرمه و اين يکي از بهترين خصوصيات‌شون بود که تو ايران واقعا کميابه!! ساعت حدود ۱۰ بود که راه افتاديم به سمت اورامانات تخت. مسير فوق العاده بود كه وصف زيبايي اون منطقه رو در نوشته نميشه بيان کرد. بايد بريد و ببينيد. من که در بهشت سير مي کردم و لبريز از هيجان بودم. از جاده‌ي خاکي به سمت پايين مي‌رفتيم. نزديک ظهر بود که ديديم ديگه خيلي گرم شده و بهتره بشينيم و چيز خنکي بنوشيم. کنار يه چشمه نشستيم و آب يخ اون رو داشتيم  مي خورديم که يه خانوم ميانسال خيلي مهربوني برامون دوغ آورد و گفت از گردوهاي تازه‌ي باغ استفاده کنين و خودش هم برامون چند تا کند. جالبه که بعد از خوردن دوغش هر چقدر اصرار کرديم از شربت ما بخوره لب نزد که نزد! فارسي رو هم خيلي خوب بلد نبود و شکسته بسته با هم صحبت مي کرديم. بهش گفتيم که چند دقيقه اي اينجا مي‌شينيم و پا مي‌شيم. اين چند دقيقه‌ي که ميگم يه چيزي حدود ۲۴۰ دقيقه‌اي طول کشيد! خونه‌ي اون خانوم همون نزديکي‌ها بود. رفتيم يه يک ساعتي هم پيش اونا نشستيم و گپ زديم. جاي خيلي قشنگي داشتن. ميگفتن که نزديک مريوان زندگي مي‌کنن و تابستون‌ها رو در اين خونه مي‌گذرونن. مادر خونواده هم مشغول گيوه بافي بود که پاي همه اهالي اون مناطق نمونه‌‌اش رو ديده بوديم. خيــــــــــــــــــلي آدمهاي گرم و صميمي اي بودن و مي گفتن که نميذاريم برين و حتما بايد شب رو پيش ما بمونيد. خلاصه از اونا اصرار از ما انکار، راضيشون کرديم که چون ديرمون شده حتما بايد بريم. اومديم وسايلمون رو جمع کرديم تا به سمت اورامانات تخت ادامه بديم که همون لحظه الهه وانت دوباره ما رو مورد لطف بي‌ حد و حصر خودش قرار داد و همون لحظه يه وانت سواري خالي رو جلوي راهمون قرار داد که اونم ميرفت اورمانات تخت. ما هم ديديم حالا هايکينگ يا هيچ هايکينگ! فرقي نمي‌کنه، بريم ديگه. پريديم بالا و کلي حال کرده بوديم. حالا اين مسيره يه جوري بود که ما اگه خودمون دو روز هم ميومديم نمي‌رسيديم. البته راهي نبود اما شيب خيلي وحشتناک بود و يه حال اساسي به زانوها ميداد. مسير ماشين رو هم خيلي مشکل بود و جاده خيلي ناصاف و ناهموار بود. قبلش هر جا که مي‌گفتيم ميخوايم بريم اورامانات تخت، مردم ميگفتن بگين اورامانت سخت! و تا اون لجظه نفهميده بوديم چرا. اما بعد از طي مسير، قشنگ شيرفهم شديم. ديگه لازم نيست باز هم در وصف مسير بگم. اوج حس و خيالپردازي رو اونجا ميشد تجربه کرد. زيبا، زيبا و باز هم زيبا ...  ميگفتن کوه‌هاي اطراف در ماه گذشته محل اقامت تعدادي از کومله‌ها بوده که البته آزاري براي مردم ندارن. رسيديم اورامانات تخت. روستايي بزرگ با چند هزار نفر جمعيت در دل کوه‌ها. دوست داشتم مقبره ي پير شاليار رو ببينم که حالا در ادامه ميگم چرا نشد. در قسمتي از کوه در بالاي سرمون، تنگه مانندي وجود داشت که خيلي سرسبز بود. ميگفتن که اون بالا قبلا زندان بوده و الان اجازه نميدن کسي وارد اون منطقه بشه. داشتيم مي گفتيم چقدر خوب بود اگه ميشد بريم اون بالا و شب رو اونجا اطراق کنيم... وانتي که با اون تا اورامانت تخت اومديم گفت همين الان راهي مريوان هستش. نمي دونم چه چيزي، تنبلي، ترس از اينکه فردا صبحش به اين راحتي وسيله نقليه پيدا نکنيم،... يا چه دليل ديگه باعث شد دسته جمعي تصميم بگيريم همون موقع با همون وانت راه دو ساعته تا مريوان رو طي کنيم. بعد از خروج از اورامانات متوجه شديم که مشکلي براي رفتن به اون بالا که ميگفتن زندان بوده، وجود نداشته و مي‌تونستيم بريم. قطعا تا آخر عمر افسوس و حسرت خواهم خورد که چرا شب اورامانات نمونديم. خلاصه اون وانته ما رو برد دم درياچه‌ي زريبار پياده کرد. شب جمعه بود و خيلي شلوغ. داخل محوطه اونجا هم پر از رستوران و غرفه هايي بود که محصولات شهرهاي مختلف ايران رو ميفروختن. اونجا رو ترک کرديم و در امتداد درياچه پياده رفتيم تا به جاهاي خلوت‌تر و ساكت‌تر برسيم و بتونيم چادرمون رو برپا کنيم. همونجوري در تاريکي پيش مي‌رفتيم که با فرمان ايست مواجه شديم. ظاهرا به جاي خيلي زيادي خلوت رسيده بوديم! که از اونجا به بعد منطقه نظامي بود. بعد از فرمان ايست، طبيعتا ايستاديم! و شروع به صحبت با مامورين کرديم. اونها هم کلي محبت کردن و برامون پارچ آب خنک آوردن و گفتن اگه طي شب براتون مشکلي پيش اومد به ما مراجعه کنين. کنار پاسگاه يه تپه مانندي بود که بالاش يه سري سوئيت بود كه متعلق به سازمان گردشگري و ميراث فرهنگي بود. ما هم بيرون از محوطه سوئيت‌ها و روي يكي از سكوهايي كه درست‌شده بود رفتيم و چادر زديم و چون آبمون تموم شده بود طي دو گروه به نوبت (براي محافظت از وسايلمون)‌ تا پارک کنار درياچه رفتيم تا از آب استفاده کنيم. شب هم تا دير وقت بيدار بوديم و به درياچه ي تاريک زل زده بوديم. ديگه رفت و آمد از سوئيت ها قطع شده بود و ما هم مي خواستيم بدون مزاحمت بخوابيم. فقط يه چراغ کوچيک! (از اين چراغ‌هاي بزرگ با تعداد زيادي پروژكتور‌هاي گازي پر نور كه تا 500 متر دوروبر خودشون رو روشن ميكنن) بغلمون روشن بود که يه ذره بفهمي نفهمي مزاحمت ايجاد کرده بود. ما هم خاموشش کرديم خب! اما نميدونم چرا بعد از خاموش کردنش! کل منطقه تو تاريکي فرو رفت! مثل اينکه تنها تير چراغ برق روشن اين حوالي همين بنده خدا بوده. اينقدر دير خوابيده بوديم که صبح طلوع آفتاب رو از دست داديم. صبحانه هم مربا به همراه کره محلي که از قبل بهمون داده بودن صرف کرديم که کلي حال داد. به سمت کنار درياچه راه افتاديم. هر چي پايين تر مي‌رفتيم رضا و بابك بيشتر هيجان زده ميشدن که تني به آب بزنن. آب درياچه بسيار تميز بود و هوا هم گرم. خلاصه به پايين که رسيديم ديگه با قطعيت تصميم گرفتن برن شنا. من و زينب هم براي جلوگيري از هويج شدن رفتيم يه قايق پايي کرايه کرديم و روي سطح درياچه به قايق سواري پرداختيم. يه کرمي درونمون وول مي‌خورد که وادارمون کرد بريم از اون سمت درياچه سر در بياريم. سوت زنان به اون سمت راه افتاديم. دو سوم مسير رو که طي کرديم يه قايق موتوري بدو بدو دنبالمون اومد و به زبون خوش ازمون خواست برگرديم. چاره اي نبود سر قايق رو برگردونديم و رفتيم. تازه دير هم شده بود. نگران معطل کردن بچه ها بوديم که ديديم زنگ زدن و گفتن که اونا هم قايق گرفتن و دارن به سمت ما ميان. در مجموع دو ساعتي روي آب بوديم و در سکوت درياچه و به حالت شناور، آرامش بي نظيري رو تجربه کرديم. قايق‌ها رو تحويل داديم و ماشيني به مقصد ترمينال گرفتيم. اونجا براي ساعت ۶ بليط تهيه کرديم. وسايل ناهار رو هم برداشتيم و کوله هامون رو به امانت اونجا گذاشتيم و رفتيم بازار مريوان. بازار پر بود از لوازم آرايشي و بهداشتي. سي‌دي هاي موسيقي هم از هر رقمي و از هر خواننده‌اي آزادانه و با اتيكت و ليست چسبانده‌شده بر روي ديوار مغازه‌ها به فروش مي‌رسيد، انگاري دولت اونجا با اينجور مسايل كاري نداشت. ناهار رو هم در پارک نسبتا بزرگي در مريوان صرف کرديم. ساعت ۵ عصر بود که بلند شديم و از راه بازار مرزي به سمت ترمينال راه افتاديم. بابک از اونجا راهي سنندج شد تا از اونجا بره تبريز و ما هم سوار اتوبوسمون شديم. کلا از ۱۲ ساعت مسير، حداقل ۱۱ ساعتش رو هممون خواب بوديم از شدت خستگي. ساعت ۷ صبح شنبه بود که وسط ميدون آزادي ايستاده بوديم و در دود و دم و شلوغي صبحگاهي حسرت آن همه زيبايي و آرامش و سکوت چند روز گذشته رو مي خورديم...

راستي دفعه بعد ميخوايم بريم لرستان!

¤ نوشته شده در ساعت ٧:٢۱ ‎ق.ظ توسط هایکر ماجراجو    لینک